Verdwaal jij ook in hun wereld?
Het doolhof van het EEF-Festival is er voor nieuwsgierige avontuurlijke kinderen
Stel je voor. Je kind staat aan de ingang van een wereld die niemand voor hen heeft klaargezet uit een catalogus. Geen plastic glijbaan in felle primaire kleuren. Geen veilig afgerond speeltoestel met rubberen tegels eronder. Nee — dit is iets anders. Dit is zelf gebouwd. Met eigen handen. Van gevonden materiaal, van doeken, van autobanden en oude banken. Dit is het doolhof van 2 studenten Nynke en José, zij spelen gastheer en gastvrouw. Het doolhof wacht op jouw kind.
Een wereld op 50 centimeter hoogte
Op het EEF-Festival dit jaar staat een attractie die je niet voorbij kunt lopen zonder even te stoppen. Niet omdat er een grote reclamebord bij staat, maar omdat er iets in je wakker wordt als je het ziet. Een gevoel dat je misschien herkent uit je eigen jeugd — van hutten bouwen in de achtertuin, van doorkruipen onder struiken, van het gevoel dat je ergens binnengaat waar volwassenen niet welkom zijn.
Dat gevoel heeft een adres gekregen. En dat adres is het doolhof van twee Scalda-studenten die besloten dat ontwerpen op een scherm leuk is, maar ontwerpen met je handen beter.
Nynke en José studeren Media Vormgeving. Ze maken normaal gesproken logo’s, campagnes, visuele identiteiten. Digitale dingen. Mooie dingen. Maar toen de kans kwam om op het EEF-Festival iets te bouwen — écht te bouwen, van niets, met alles wat voorhanden was — grepen ze die kans zonder aarzelen. Volledig op eigen initiatief. Geen opdracht, geen pitch, geen cijfer. Puur de wil om iets te maken dat bestaat buiten een scherm.
Begonnen met een schets, geëindigd met een wereld
Het begon op school, waar de hele opleiding schetsontwerpen maakte voor een mogelijke festivalinstallatie. Wie serieus was, mocht zich opgeven om het ook daadwerkelijk te realiseren. Nynke en José meldden zich. Met een schets als startpunt en verder: volledige vrijheid.
Geen handleiding. Geen bouwbegeleider die meekeek. Gewoon een grasveld, materialen die ze ter plekke vonden, en het idee in hun hoofd van hoe het moest worden. Dat klinkt avontuurlijk — en dat is het ook. Maar het is ook precies hoe de beste dingen ontstaan.
Wat ze bouwden is een doolhof dat ademt. Een parcours dat krioelt van de gelaagdheid: doeken die als muren fungeren, houten schuttingen die je uitdagen om erover te klimmen, autobanden waar je doorheen kruipt, een bank die plots een obstakel blijkt. Materialen die eigenlijk helemaal niet op een grasveld thuishoren — en die er juist daardoor magisch uitzien. Refurbished avontuur. Oud materiaal, gloednieuwe beleving.
Naast het parcours hebben ze ook illustraties gemaakt die de wereld van het doolhof verrijken. Sfeervolle, kunstige beelden die het geheel een karakter geven — iets waar ook ouders even bij stil blijven staan, ook al mogen ze er zelf niet in.
Alleen kinderen. Ouders wachten buiten.
En daar gaan we even bij stilstaan, want dit is misschien wel het stoutste onderdeel van het hele concept: volwassenen zijn niet welkom in het doolhof.
Ouders blijven buiten. Ze mogen toekijken — van bovenaf, camera gereed — maar het parcours zelf is voor de kleintjes. Voor kinderen van 5 tot 10 jaar die de ruimte krijgen om zelf te ontdekken, zelf te navigeren, zelf te beslissen welke kant ze opgaan.
Want laten we eerlijk zijn: hoe vaak krijgt een kind van 7 jaar een wereld die écht van hen is? Niet aangepast voor volwassenen. Niet begeleid door een ouder die precies weet welke kant je op moet. Gewoon jij, je vriendjes, en een doolhof dat wacht om ontdekt te worden.
Nynke en José zijn er soms wel — maar het is de bedoeling dat kinderen zelf hun weg vinden in het doolhof. Bij de ingang vertellen Nynke en Jose hun verhaal (klik op de QR code) en begeleiden je dus wel digitaal door hun concept en hun wereld. Maar dat voelt niet als toezicht. Want je zoekt je eigen weg. Het idee van twee jongen mensen die nog begrijpen hoe het is om klein te zijn en echt ergens in te willen kruipen.
Stormbestendig, zomerbestendig, onverwoestbaar in de herinnering
Bouwen voor buiten is geen kleinigheid. Na een flinke storm bleek al snel waar de zwakke plekken zaten — met name bij de ingang, en in de doeken die als wanden dienen. Nynke en José pakten dat aan. Ze verstevigden, pasten aan, leerden van wat de wind hun vertelde.
Want dit doolhof moet de zomer overleven. En dat gaat lukken.
Het is te bezoeken op 11 juli, 8 augustus en 29 augustus tijdens het EEF-Festival. Tussen de festivaldagen door kunnen avontuurlijke kinderen er ook gewoon in. Het staat er. Het wacht.
Of het na de zomer blijft staan? Dat weten Nynke en José zelf nog niet. De doeken zijn het kwetsbaarst. De constructie is solide, maar een leven van meerdere zomers vraagt aanpassingen. Voorlopig is het plan: één zomer. Alles geven. En dan zien.
Wat wacht jouw kind?
Ergens op dat grasveld staat een ingang. En achter die ingang begint een wereld die twee studenten met hun handen hebben gemaakt — voor jouw kind. Een wereld waar klimmen mag, kruipen moet, en verdwalen de bedoeling is.
Jij staat buiten. Camera omhoog. En je kind? Die verdwijnt naar binnen, de ogen groot, en komt er aan de andere kant uit met een verhaal dat ze de rest van de zomer navertellen.
Dat is het doolhof van Nynke en José. En jouw kind wil dit beleven.
Het doolhof is gratis te bezoeken voor kinderen van 5 tot 10 jaar tijdens het EEF-Festival op 11 juli, 8 augustus en 29 augustus. Volwassenen wachten buiten — maar mogen wel foto’s maken van bovenaf.
